۱۳۸۸ دی ۱۰, پنجشنبه




حتی وقتی اوضاع اینگونه است:




هر خبری درباره نقش اندازی که اینگونه غم را در پس چهره نشاط انگیزترین آدم قرن گذشته (چارلی چاپلین) کشف می کند، مهم است:




مرگ شوخی سرش نمی شود. دیوید لوین درگذشت.استاد شوخی های استادانه بود. پیش نیامده که با دیدن طرحی از او قهقه بزنم، اما هر طرحی که می انداخت می توانست مایه روزها اندیشه ورزی را مهیا کند. این سر به هوایی و شیطنتی را که در طرحش از آدمکشی هویدا است، با غم مضحکه پرداز کبیر و وحشتش از باطوم، مقایسه کنید:




شوخی حیرت آورش با آنتونن آرتو و اهمیتی که تالار اندیشه می تواند در روند آفرینش هنری داشته باشد، شاید هرگز از ذهن بیننده اش نرود:



به هرحال معمولاً از زبانشناس جماعت کسی کاریکاتور نمی کشد. لوین این کار را کرده است، پس معقول است که در مرگ او بیشتر مغموم باشیم:





تمام تصویرها از اینجا است.